Rabarbar znany również pod nazwą rzewień, w stanie dzikim występuje na łąkach, pastwiskach i terenach zielonych. W krajowej uprawie znaczenie mają trzy gatunki: rabarbar ogrodowy (zwyczajny), kędzierzawy i lekarski (dłoniasty). Powierzchnia jego uprawy nie przekracza 1800 ha.
Wczesną wiosną jest uszkadzany przez skorka pospolitego (koloru rudawo-brunatnego, długości do 16 mm, z odwłokiem zakończonym cęgami). Skorki zdrapują tkankę z wychodzących z ziemi pąków liściowych uszkadzając ich powierzchnię. Latem są także drapieżcami zjadając m.in. mszyce i wciornastki. Występują w miejscach wilgotnych i zacienionych.
Od początku wegetacji, aż do jesiennych przymrozków, rabarbar jest opanowany przez mszyce. Ich larwy i osobniki dorosłe wysysają soki z roślin, głównie liści, uszkadzając także kwiatostany. Efektem ich żerowania jest kędzierzawienie liści, a w konsekwencji zahamowanie wzrostu całej rośliny. Przenoszą choroby wirusowe. Dominującym gatunkiem jest mszyca burakowa. Tworzy kolonie w liściach sercowych i na spodniej stronie liści, zajmując ich górną powierzchnię oraz kwiatostany. Mszyca burakowa należy do najgroźniejszych szkodników m.in.: bobu, buraka cukrowego i ćwikłowego, sałaty, maku oraz szpinaku. Występuje również na krzewach: trzmielinie i kalinie, gdzie zimuje w stadium jaja. Podobne uszkodzenia powodują także: mszyca brzoskwiniowa i szczawiowo-kwiatostanowa. Wczesnowiosenne nawożenie potasem przyspiesza drewnienie tkanek, co utrudnia żerowanie mszyc.
Inne pluskwiaki wysysające soki z roślin to: wtyk straszyk (brunatny, kropkowany, z jaśniejszym zabarwieniem brzegów ciała, długości do 14 mm). Owady dorosłe i podobne do nich larwy nakłuwają liście, pąki oraz wierzchołki wzrostu roślin, pozostawiając jasne, później brunatniejące plamki. Podobne uszkodzenia powoduje barczyniec owocowy (żółto brązowy, długości do 14mm) oraz zmieniki.
W okresie rozrastania się rozety liści, rośliny są opanowywane przez szkodniki należące do rodziny motyli (wyrządza większe szkody) i chrząszczy. Największym zagrożeniem są gąsienice paciepnicy ziemniaczanej. Jej gąsienice są czerwonawe, z żółtymi bokami ciała, czarno punktowane, długości do 30 mm. Żerują w ogonkach liściowych drążąc wewnątrz nich długie korytarze. Uszkodzenia są widoczne wówczas, kiedy gąsienica wygryza otwór wyjściowy, a z powstałego otworu wycieka lepka, galaretowata ciecz. Gąsienice przepoczwarczają się w glebie. Wylatujące w sierpniu i we wrześniu motyle drugiego pokolenia składają zimujące jaja na dolnych częściach liści rabarbaru lub rosnących obok chwastów. Paciepnica jest polifagiem drążącym chodniki m.in. w łodygach pomidorów, chmielu, ziemniaków, kukurydzy i truskawek.
Gąsienice innych gatunków motyli wygryzają dziury w miękiszu liści, a przy ich większej liczebności mogą wyjadać całą blaszkę. Najliczniej występują od połowy maja do początku sierpnia m.in. gąsienice piętnówki kapustnicy i błyszczki jarzynówki. Przez całe lato na rabarbarze żerują gąsienice agatówki łobodnicy. Ich roślinami żywicielskimi są także liście drzew owocowych, topoli, wierzby, głogu, czeremchy. Pospolite są gąsienice wieczernicy szczawiówki. Jedynym motylem żerującym na rabarbarze jest niesobka chmielanka, której gąsienice uszkadzają górną części korzeni. Gatunek ten jest znanym szkodnikiem chmielu i szczawiu.
Chrząszcze
Najliczniej występuje pchełka burakowa (koloru czarnego z zielonkawym połyskiem, długości do 2,3 mm). Pchełka jest znana również jako szkodnik buraków ćwikłowych i cukrowych. Wygryza w blaszce liściowej małe otworki. Silnie porażone liście zasychają.
Można spotkać też kałdunicę rdestową (przód ciała czerwony, a grzbiet niebieski, długości do 5 mm) i kałdunicę zielonkę (koloru zielonego z metalicznym połyskiem, do 6 mm). Szkodnikami są chrząszcze i larwy (podobne do larw stonki), które wygryzają dziury w liściach. Masowo występują w czerwcu i lipcu. Szkody może wyrządzać ziołomirek szczawiowiec – osobnik dorosły (z ryjkiem, szaro brązowawy, z wzorem na grzbiecie, do 5 mm) i larwa. Ziołomirek żeruje na liściach, pąkach i u podstawy kwiatostanów. Lokalnie mogą występować jeszcze pędrusie i opuchlaki. Oprócz liści i ogonków liściowych ich larwy uszkadzają korzenie.
Komarnice. Są to larwy muchówek z rodziny komarnicowatych. Dorosłe owady kształtem przypominają duże komary. Larwy są beznożne, ziemistoszare, długości do 30 mm. Podgryzają korzenie lub pędy u podstawy. Występują w miejscach silnie wilgotnych i zacienionych.
Szkodniki glebowe
Rolnice. Są gąsienicami motyli z rodziny sówkowatych. Rolnice są brunatno szare, beznożne, dotknięte zwijają się w kłębek. W zależności od gatunku osiągają długość 35–45mm. Wygryzają one nieregularne dziury w korzeniach. Żerują w warstwie ziemi do głębokości 15 cm.
Drutowce. To larwy chrząszczy z rodziny sprężykowatych. Drutowce są walcowate, twarde w dotyku, słomkowo żółte z 3 parami odnóży. W zależności od gatunku osiągają mierzą 12–28 mm. Wgryzają się one głęboko w korzenie. Żerują na głębokości do 20 cm. Głębiej przemieszczają się tylko na okres linienia – do 40 cm.
Pędraki. To larwy chrząszczy z rodziny chrabąszczowatych. Są one zgrubiałe na końcu ciała, silnie wygięte, koloru biało szarego, posiadają 3 pary odnóży. W zależności od gatunku długości ciała wynosi 20 – 50 mm. Pędraki żerują wyłącznie w strefie korzeniowej roślin do głębokości 20 cm. Uszkodzone miejsca są często atakowane przez chorobotwórcze bakterie i grzyby przyczyniając się do gnicia i rozkładu tkanek. Podobnie jak drutowce nie wychodzą na powierzchnię ziemi. Na okres zimowania pędraki mogą zagrzebywać się w ziemi do głębokości 80cm.
Ślimaki (nagie i z muszlami). Zeskrobują tkankę lub obgryzają powierzchnię liści, głównie dolnych, pozostawiając śliniasty szklak. Występują na terenach wilgotnych i zacienionych.
macka
