Na wstępie należy wspomnieć o m.in. trudnych wschodach, podatność korzeni na rozwidlanie i skłonność do ordzawień. Pod uprawę pietruszki warto wybierać stanowiska, gdzie występują czarnoziemy oraz gleby ilasto-gliniaste. Lekkie gleby bielicowe oraz podmokłe i kwaśne są mniej przydatne. Coraz większym problemem w ostatnich latach jest obecność nicieni glebowych. Jeżeli na stanowisku występują niszczyk zjadliwy lub szpilecznik baldasznik uprawa pietruszki w tym miejscu okazuje się zwykle nieopłacalna. Warto na wstępie wykonać analizę chemiczną na obecność nicieni w glebie, dzięki której można uniknąć niepowodzenia w uprawie.
Nie zaleca się uprawiać pietruszki po roślinach, które były żywicielami nicieni – selerach, porach i cebuli. Z kolei najlepszym przedplonem dla pietruszki są: pomidory, ogórki, sałata, fasola, zboża (z wyjątkiem owsa). W tym ostatnim przypadku należy dobrze zabezpieczyć rośliny przed chorobami grzybowymi m.in. Fusarium.
Nicieniom glebowym sprzyja ciepła i dobrze napowietrzona gleba, są to warunki do prawidłowego rozwoju roślin. Tym samym producenci „pomagają” w stałym namnażaniu się tych szkodników. Należy pamiętać, że wysoka temperatura powietrza oraz susza, mogą tymczasowo „uśpić” życie nicieni, które w mniejszym stopniu będą porażały system korzeniowy.
Wymagania pokarmowe pietruszki określane są jako średnie w stosunku do azotu, niskie w stosunku do fosforu i wysokie w stosunku do potasu. Gatunek ten jest bardzo wrażliwy na zasolenie gleby. Przed siewem zawartość składników pokarmowych powinna wynosić w przypadku fosforu (P) 40–60 mg/dm3 gleby, potasu (K) 120–150 mg/ dm3, magnezu (Mg) 50–60 mg/ dm3 oraz wapnia (Ca) 1500–2000 mg/dm3 gleby.
